Fairphone heeft als eerste in de sector consumentenelectronica een ‘Nature Report’ gepubliceerd. Het rapport laat zien hoe delfstoffenwinning en de productie van elektronica de natuur op een gedetailleerder niveau beïnvloeden, door gevallen van watervervuiling, bodemerosie en verlies aan biodiversiteit in kaart te brengen.
Of je het nu leuk vindt of niet, kapitalisme en natuur zijn diep met elkaar verbonden. Denk er maar eens over na. Meer dan de helft van het wereldwijde bbp is afhankelijk van natuurlijk kapitaal. We hebben onvervuilde grond, schoon water en schone lucht nodig. Ironisch genoeg, terwijl multinationals over de hele wereld recordwinsten van miljarden per jaar boeken, worden deze natuurlijke hulpbronnen waarvan ze afhankelijk zijn, onvoorstelbaar bedreigd. De populaties wilde dieren zijn de afgelopen vijftig jaar met 73% afgenomen en delen van onze planeet naderen gevaarlijke kantelpunten.
Hoe voor de hand liggend het ook mag lijken, de elektronica-industrie is nog steeds verantwoordelijk voor deze negatieve impact op de natuur en biodiversiteit wereldwijd. Ongebreidelde uitputting van grondstoffen, overmatig gebruik van zoet water, verlies aan biodiversiteit. Dit is de nevenschade die we als industrie collectief veroorzaken. Toch richt de meeste duurzaamheidsrapportage in de techsector zich bijna uitsluitend op emissies en hernieuwbare energie, en vertrouwt daarbij op biodiversiteitsgegevens die vaak onvolledig, oppervlakkig of decennia oud zijn.
Hoe lossen we dit op systemisch niveau op?
Bedrijven moeten biodiversiteitsverlies gaan zien als een kernrisico voor hun bedrijfsvoering. We moeten verder kijken dan alleen het verlagen van emissies. Zelfs technologieën die als ‘groen’ worden bestempeld, kunnen zeer schadelijk zijn voor de natuur als we niet verder kijken dan de uitstoot. Als we onze manier van impactmeting niet veranderen, blijven we het ene probleem oplossen terwijl we een ander probleem versnellen.
Daar komt onze nieuwe Natuur- en Biodiversiteitsbeoordeling om de hoek kijken. Het is het eerste rapport in zijn soort binnen de consumentenelektronica-industrie en gebruikt het Science-Based Targets for Nature (SBTN)-raamwerk als basis, aangevuld met onze eigen levenscyclusanalysegegevens en onderzoek naar de toeleveringsketen. Het rapport laat zien hoe delfstoffenwinning en de productie van elektronica de natuur op een gedetailleerder niveau beïnvloeden, door gevallen van watervervuiling, bodemerosie en verlies aan biodiversiteit in kaart te brengen.
“We hebben geoptimaliseerd voor koolstofuitstoot, terwijl we de systemen die de planeet in leven houden, hebben genegeerd. Dit rapport is een eerste, maar cruciale stap om de volledige omvang van de negatieve impact van technologieproducenten tijdens het productieproces te begrijpen.” – Monique Lempers, Chief Impact Officer van Fairphone
De belangrijkste punten
De winning en verwerking van mineralen vormen het grootste risico voor de natuur gedurende de levenscyclus van een smartphone, vanwege vervuiling, watergebruik en verstoring van het landschap. In plaats van mijnbouwactiviteiten in brede, generieke categorieën in te delen, richt onze methodologie zich op 24 prioritaire mineralen (waaronder goud, tin, kobalt, nikkel en lithium). Hierdoor kunnen we de risico’s voor de biodiversiteit veel dieper in de toeleveringsketen traceren dan gebruikelijk is. Dit hielp ons bij het identificeren van 11 wereldwijde hotspots voor mijnbouwactiviteiten in Brazilië, Guinee, India, Indonesië, Myanmar, Peru en de Filipijnen. De biodiversiteit in deze hotspots staat onder zware druk door de winning van materialen die essentieel zijn voor moderne elektronica.
Zoals we al wisten, heeft de productie zelf ook een grote ecologische voetafdruk, met een grote afhankelijkheid van de watervoorziening. Ongeveer 75% van de totale milieubelasting van een smartphone vindt plaats voordat deze de consument bereikt. Watervervuiling en bodemverontreiniging bleken cruciale, maar ondergerapporteerde risico’s te zijn die verband houden met het productieproces. Binnen de componenten is het vooral de productie van printplaten, displays en batterijen die de grootste druk uitoefent.
De beschikbare gegevens vertellen niet het hele verhaal
Nu overheden en investeerders steeds vaker kaders zoals de CSRD (Corporate Sustainability Reporting Directive), die verplicht is in Europa, en de TNFD (Taskforce on Nature-related Financial Disclosures) implementeren, zijn bedrijven verplicht hun milieu-impact te rapporteren, met name gericht op biodiversiteit en natuur. Omdat de beschikbare biodiversiteitsgegevens echter sterk verouderd of zelfs ontbreken, blijft natuurverlies momenteel onzichtbaar in de bedrijfsrapportage.
Een blauwdruk voor de toekomst
Onze directe volgende stappen omvatten het verder meten van onze impact en tegelijkertijd het verminderen en herstellen van probleemgebieden bij onze indirecte leveranciers en via gezamenlijke initiatieven. We publiceren de beoordeling en de bijbehorende methodologie volledig, zodat ook andere spelers in de bredere techindustrie verder kunnen kijken dan alleen klimaatstrategieën.
Met behulp van het door ons geschetste kader kunt u de natuurimpact van uw toeleveringsketen beoordelen en concrete doelen en targets stellen die verder gaan dan alleen het verminderen van emissies. Laten we waar mogelijk samenwerken door inzichten en kennis te delen, lokale natuurimpactbeoordelingen in gemeenschappelijke hotspots te ondersteunen en platforms met meerdere belanghebbenden op te zetten met lokale gemeenschappen om duurzame oplossingen te ontwerpen en te implementeren die iedereen ten goede komen. Want hoe meer we samenwerken, hoe groter onze impact zal zijn.
