Voedselwaakhond foodwatch reageert geschokt op het rapport van de Europese Rekenkamer over de Europese aanpak van PFAS. Volgens de Rekenkamer doet de EU te weinig om burgers tegen deze ‘forever chemicals’ te beschermen, ook in hun eten. Bij het vaststellen voor de Europese grenswaarden voor PFAS in voedingsmiddelen moet onze gezondheid opboksen tegen commerciële belangen. Het resultaat is schijnveiligheid van ons voedsel.
Mathilde de Jeu, campaigner bij foodwatch: “Normen voor PFAS bieden schijnveiligheid: wie zich eraan houdt, kan toch nog te veel PFAS binnenkrijgen, en voor het grootste gedeelte van de ruim tienduizend PFAS is er niet eens een veilige limiet. Dat de Europese Commissie al jaren treuzelt met een breed PFAS-verbod, terwijl consumenten dagelijks worden blootgesteld, is onaanvaardbaar. De gezondheid van mensen moet voorgaan op de belangen van de industrie.”
Foodwatch roept de Europese Commissie en de lidstaten op om het universele PFAS-verbod versneld door te voeren, de PFAS-normen voor voedsel en drinkwater direct aan te scherpen en de naleving en handhaving in alle lidstaten te verbeteren.
Regels voor vier van de tienduizend PFAS
PFAS zijn een groep van ruim tienduizend door de mens ontwikkelde chemische stoffen die nauwelijks afbreken en zich ophopen in bodem, water, dieren en ons lichaam. Ze worden in verband gebracht met onder meer schade aan het immuunsysteem en de lever, een verhoogd cholesterol en diverse vormen van kanker. Toch is er voor slechts vier van alle PFAS een Europese norm voor voedsel vastgesteld.
En zelfs die limiet biedt geen veiligheid volgens het rapport: als je voedsel eet dat precies aan de toegestane normen voldoet, overschrijd je de veilige grens al bij het eten van twee ansjovisfilets of vier eieren per week.
Tikkende tijdbom
Ook de rest van het systeem kraakt, blijkt uit het rapport. Van veel PFAS is nauwelijks bekend hoe schadelijk ze zijn, omdat de meeste niet zijn geregistreerd onder de Europese chemicaliënwetgeving. Fabrikanten hoeven ze niet vaak te testen voordat ze op de markt komen. Als de EU wel ingrijpt, duurt het gemiddeld vijf jaar voordat één stof wordt beperkt. Bedrijven kunnen die intussen vervangen door een verwante stof met mogelijk dezelfde risico’s. Bovendien moeten bedrijven grotendeels zelf aantonen dat ze zich aan de regels houden en controleert een derde van de lidstaten niet of bedrijven de wetten naleven.
Een breed PFAS-verbod, dat de Nederlandse overheid samen met vier andere Europese landen indiende, komt nauwelijks vooruit. Intussen lopen de kosten voor de samenleving op: de Rekenkamer schat de zorgkosten door PFAS in Europa op 52 tot 84 miljard euro per jaar. Omdat PFAS niet afbreken, hopen ze zich elk jaar verder op in ons voedsel en in ons lichaam. Dat maakt de strijd tegen PFAS een race tegen de klok.
Bron: foodwatch

